Onder de heer en mevrouw van Aa woonde de familie Kroon. Vader, moeder en
hun drie dochters Hillie, Tanja en Maaike. Hillie de jongste, Maaike de
oudste. Tanja en Maaike zongen in een koor. In augustus werden er bij
hen thuis al Kerst- en Sinterklaasliederen gezongen. Hilkje begeleidde op
de piano. Ook klonk er regelmatig "Jeroengeschal". Er was dan een
bevriend, jong echtpaar op bezoek, met een babytje, Jeroen.
"Jeroxe9ntje…. oeoeoeoeoe… Je…rxe9entje…. oeoeoeoeoe…" Dat waren moeder en dochters. Meneer Kroon maakte veel minder geluid. Hij was een rustige man, die af en toe Hawaxef-muziek draaide.

In het portiek naast dat van de Kroons woonde o.a. de familie Alk, met
hun drie kinderen, Peter, Sonja en Sylvia.
Hilkje speelde regelmatig buiten met meisjes Alk en nog wat andere
kinderen uit de buurt van ongeveer dezelfde leeftijd, maar allemaal iets jonger dan zij zelf.
Maar Hilkje – die van zichzelf al wat langer was dan haar leeftijdsgenootjes – werd opeens nog
langer en kreeg ook wat rondere vormen.
Op een dag deed Sylvia overdreven Hilkjes manier van lopen na, die xf3xf3k wat
veranderd was en plaagde haar er mee.
Hilkje rende het portiek in. Ze had al een tijdje een eigen sleutel,
zodat haar oude roep "Mah-ma, hxf3e-hoe-hxf3e" niet meer nodig was. Ze was geen kind meer. Maar bij de volwassenen hoorde ze ook nog niet.

Op dat moment kwam meneer Hinderix naar buiten. "Hxe9, Hilkje, je laat je
toch niet op je kop zitten, hxe8? Want daar krijg je een plat hoofd van,
dat weet je!"
Hilkje lachte. Ze hield de deur voor haar benedenbuurman open en liep -
een stuk rustiger nu – de vier trappen op naar tweehoog. Zou de
Tina vandaag gekomen zijn? Zouden 'r zussen 'm al gelezen hebben? Anders
kwam dxe1xe1r misschien ook weer gekibbel over. (Of kibbelden de meisjes Kroon niet, onderling?)

 
209

Ik wil minstens één historische foto per dag, dan ben ik gelukkig.

Jozef Luns op afscheidstournee 

212

Ik ben altijd benieuwd hoeveel CDAers er achter één schaamlap kunnen

Bram Stemerdink PvdA 2e Kamer di 12-6-'84 11.53 u

213

Als ze je kop eraf hakken ga je uit je nek lullen.

Peter Holland, di 19-6-'84 9-11 u

 
215

Grafschrift op Den Uyl.

Wie mij opvolgt is bekend

het is de heer De Witte

leerling havo twee

maar dit jaar blijven zitten

Fons Jansen HN28/14-7-'84

217

Een goed geheugen is het fundament van een evenwichtige geest, maar vaak houdt de herinnering zich aan haar eigen prioriteiten.

Jan Hein Donner NRC di 26-10-1982

*) http://karlmarxbarksbarth.web-log.nl/karlmarxbarksbarth/citatenboek/

Ik dacht klaar te zijn met m'n ?opsomming van wat er zich in de kelder bevindt. Tot me zoxebven te binnen schoot, wat ik over het hoofd had gezien… of eigenlijk: gehoord: de muziek! Op de computer van wijlen m'n broer draai ik de muziek van wijlen m'n broer. Misschien ook wel 'ns een eigen cd, maar toch vooral die van Wouter (hij had er honderden, waarschijnlijk duizenden); ik ben zelf nooit zo'n muziek-koper geweest.?

??
Klassiek, pop, ja?zz en "diversen". Curtis Mayfield, Carol King, Bach, de Dik Voormekaarshow, Manke Nelis, orgelmuziek, Bill Evans… Sommige artiesten of componisten ken(de) ik niet of slechts van naam. Als er een klant is, zet ik soms iets anders op, want niet iedere muziek is geschikt voor een winkel, of moet ik zeggen: een winkel, waar xeck in sta, want soms moest ik me op iets concentreren (bedragen optellen/naar iemand luisteren) en dan kan ik geen onrust aan m'n hoofd hebben, net als m'n broer…

Wouter werkte op de boekenafdeling van Vroom en Dreesman. Het filiaal waar die afdeling was, moest sluiten. Het ging niet goed met V&D, begin eenentwintigste eeuw. Wouter stond op straat, als midden-veertiger. Hij solliciteerde, maar werd nergens aangenomen.

M'n broer las veel. En luisterde veel naar muziek. Dat deed hij tegelijkertijd en keek ondertussen t.v., met daar dan Teletekst overheen, terwijl hij iets van een ander net en/of van de radio op video en/of cassette opnam. Het leek (?) alsof hij soms vijf dingen tegelijk deed.

Als ik bij hem op bezoek was, op zes hoog in de flat, dan hadden we een geweldig uitzicht. 's Avonds een ondergaande zon en later een donkere nacht, met allemaal lichtjes. We keken naar I, Claudius op dvd en hadden het gezellig. Wouter had z'n woning leuk ingericht, met bijv. zo'n klap-leitje – waarop regisseurs noteren welke scxe8ne er gefilmd moet worden – hangend bij de huiskamerdeur. Wouter had daar dan bv. I, Claudius episode 3 opgeschreven, als die aan de beurt was. Want je moest er niet teveel achter elkaar bekijken; er gebeurde nogal wat en dan met name veel ellende.

Gelukkig zette hij ook weleens wat leuks op (hoewel er ook behoorlijk wat humor in "Claudius" zit). Muziek-dvds bijvoorbeeld. Shanana, of Elvis in z'n gekke witte pak, met de laughing version van Are you lonesome tonight?…

Teveel ellende achter elkaar is niet leuk. Dus dankjewel, Elvis. En dankjewel, Wouter. Veel plezier samen on that big cloud in the sky. Way up. En niet way down.

"Het spijt me dat ik ben zoals ik ben. Ik loop tenminste niet met m'n tong uit m'n mond te kwijlen zodra er een goedgevulde bloes voorbij komt!" (Baard tegen Kale)

 "Op deze afstand is het buitengewoon moeilijk geen bloedvlekken te maken op uw kamerjas. U bent het er toch mee eens dat dat jammer zou  zijn. Het gaat per slot om een kleine inlichting…" (Kale tegen Agnotti)

"Zonder ons had de Witte Hand nooit kunnen bestaan. Ik vertegenwoordig de mafia, maar er zijn ook andere belangen in het spel…" (Agnotti tegen Kale)

"Eén kledingstuk, één! … Is de grote macho-held-achterhaald als dat type ook is – nu tevreden?" (Gina tegen Baard)

TUUT TUUT TUUT "Ah! Ik snap het al. U heeft geen revolver. Ons electronisch detectie-systeem werkt feilloos! Hier… Het is strikt verboden de stad te betreden zonder wapen. Ik heb gelukkig altijd een extyra Smith & Wesson bij me.." (naamloze gangster tegen Kale)

"Al heel jong had ik het idee van de witte hand. Ik begon te reizen, te observeren, en de mensen te kopen die ik nodig had. Ik verzamelde gegevens over en vervolgens bewijzen tegen de leiders van de drie machtigste geheime organisaties ter wereld… De mafia in het westen, de Tongs in Azië en in het communistische blok de R.M., die daar nog steeds opereert… (…) " (Stomp tegen Baard en Gina)

"Baard!?! … Wat doe jij hie…?" (Kale tegen Baard)

"Later… Later! Maak me los… Vlug!" (Baard tegen Kale) 

 In de greep van de witte hand, album 35 uit de reeks Baard en Kale, tekeningen Will(y Maltaite), scenario S(tephen) Desberg, inkleuren Léonardo, uitg. Jean Dupuis, 1986

Onder Boris-en-z'n-moeder woonde de familie Van der Aa. Hij ongetwijfeld gepensioneerd, zij huisvrouw. Ze waren allebei een beetje gezet en niet zo groot. Ze droegen onopvallende kleren en gedroegen zich ook onopvallend. Ik kan me niet herinneren, dat ze veel tegen mij of anderen zeiden. Ze liepen altijd gearmd over straat en schommel-waggelden dan heen en weer. Zouden ze allebei moeilijk hebben gelopen, of waggelde de één gewoon met de ander mee? Het leek alsof ze op het dek van een schip liepen en meedeinden met de golven.

En misschien was dat ook zo. Misschien waren ze hoog-sensitief en namen ze de deining waar, die er aan zat te komen. Want zo stabiel was de grond onder onze voeten niet, daar in de straat bij die hoge rij met bomen voor het sportveld. Want iets verder van het sportveld – en dan nog iets verder – was station Schiedam-Rotterdam West. En nog ietsje verder was Rotterdam. En ergens in een stadhuis of stadskantoor (zoals het in Schiedam heette), of misschien ook wel in Den Haag of in Europa, was iets bedacht, dat de grond letterlijk en figuurlijk zou doen trillen: de metro zou worden doorgetrokken, van Rotterdam-centrum naar Schiedam. Diverse huizen, flats en het mooie sportveld met de hoge bomen: alles moest weg.

Ergens op tweehoog in de flat woonde Siebren. Siebrens al wat oudere ouders overleden in de periode, dat de flat werd gesloopt. De vervangende woonruimte, die door de woningbouwvereniging werd aangeboden, bracht Siebren buiten de wijk, in een iets hogere flat, omringd door nog hogere flats. Hij woonde nu acht-hoog en kende er niemand.

De jaren daarna ging Siebren af en toe een kijkje nemen op de plek waar hij was opgegroeid. Een nieuwe flat verrees, terwijl nieuwe bewoners de wijk vulden. Steeds meer buitenlandse namen verschenen op de naambordjes. Op Siebren na zag niemand een verband tussen het doortrekken van de metro en de komst van zoveel immigranten. En het was toch zo duidelijk! Door de Bilderberggroep, de Illuminati en/of de Annunaki, was een internationaal wegennet gepland, waardoor een vloedgolf van immigranten werd mogelijk gemaakt (het woord tsunami kende nog niemand).

Siebren hield z'n kop er bij en liet zich niets wijs maken. En dus, als hij meneer en mevrouw van der Aa over straat zag lopen, dan waggelde ook hij, maar in tegengestelde richting. Deinden zij naar links, dan helde hij over naar rechts. Er moest weerstand geboden, by any means necessary!

Arme Siebren. Hij zou op z'n minst een vriendin moeten zien te vinden en wat aan moeten komen…

203
 Wie niet beweegt, voelt ook zijn boeien niet.
Fons Jansen, HN 7-4-'84

204
Op de apenrots zouden Lubbers en Nijpels nauwelijks opvallen.
Midas Dekkers 'Het Beest'
Vara HI*) zo 15-4-'84

205
Complete zinnen suggereren dat er complete antwoorden zijn. Wantrouw de volzin.
Robert Anker
HN 12-5-'84

206
Ik begrijp niet hoe mensen over seksuele bevrijding kunnen spreken.
Niets is zo verslavend als fysiek genot.
Julien Green, HN 12-5-'84

207
Spreuken 19:2

208
Spreuken 19:8

*) Er staat H Romeinse I. Hilversum 1? (PvdL)

Er stonden vijf verrijdbare kasten in m'n win-kel-der. Er zouden er vier bijkomen. Maar dat werden er zes, of eigenlijk twee. Dwz er gingen er vier naar m'n nieuwe winkel elders in het land en twee naar het oude adres. De oplettende lezer heeft nu enigszins een beeld hoe de win-kel-der (zeg maar keldertje) eruit ziet. Maar wat staat er in de kasten?

Boeken. Thrillers, s.f. & fantasy, literatuur, kinderboeken, poëzie, klassieke oudheid, Arthur- en graalromans, kunst, esoterie, psychologie, woordenboeken, muziek, schaakboeken, strips, politiek, sport, …

Af en toe staan er ook mensen in de winkel. Behalve mij zelf zijn dat vrienden (die voor de gezelligheid langskomen, al dan niet met ergens een hapje eten na zessen), vaste klanten, klanten-die-een-via-internet-besteld-boek-ophalen, passanten, die binnengelokt zijn door de buiten staande bakken met afgeprijsde boeken/de tekst "Books" op de deur/het geluid van cd-muziek/het zicht op de boekenkasten binnen.

Een aparte categorie wordt gevormd door de verkopers, dwz mensen, die míj boeken willen verkopen (en daar meestal ook in slagen). En dan zijn er de mensen, die de weg komen vragen. Dat zijn er hier minder dan bij antiquariaat Booktraffic, waar ik ooit werkte. Booktraffic was niet ver van het Anne Frankhuis gevestigd.

Soms is er niemand in de ruimte. Ik ben dan even naar het toilet (bij de buren), of – eerder op de middag – een sapje halen bij de traiteur om de hoek.

Hoe weet ik zeker, dat er gedurende mijn afwezigheid niemand in de winkel is? Nee, ik kan dat niet weten. Misschien was ik daardoor ook niet verbaasd, toen ik opeens Рbij terugkomst van de traiteur Рvriend en dubbelganger Dirk B. in ̩̩n van de twee stoelen zag zitten. Ik moet hier wel bij vermelden, dat ik hem had uitgenodigd om langs te komen.

Dirk vertelde het één en ander over goden en over ambrozijn. Pas nu, terwijl ik dit typ, realiseer ik me, dat met één letter verschil mijn win-kel-der een wijnkelder is. Misschien had ik beter naar Dirk moeten luisteren en zijn woorden moeten indrinken.

Langs de trap omhoog-kijkend zag ik het onderste gedeelte van iemand die stil bleef staan en mogelijk naar binnen keek. Was dat niet de lichtgroene regenjas van de beschaafde heer, die regelmatig langskomt om iets te kopen van de drie planken klassieke oudheid? De regenjas was alweer weg. Dirk, wiens stoel voor de kast stond, sprak door en schonk door van de kostb're bron zijner wijsheid. Ik laafde me aan hem, want o, hoe gelukzaliger het geluid van de gul van zijn inzichten uitdelende vriend, dan dat van de klinkende munt en het ritselen der biljetten.

"Over twee dagen zullen 'n paar mannen een onbekende Egyptische tempel openbreken… Een zekere meneer Stomp zal er vinden wat hij al vele weken zocht: de emeraldsteen van de alchemisten! Deze legendarische steen waarvan tot nu toe slechts een paar fragmenten van kopieën bekend waren, bevat kriptische boodschappen (…)

 
Stomp wil de formules op de emeraldsteen niet gebruiken om metaal in goud te veranderen zoals de alchemisten  dat wilden, maar om de kostbaarste stof ter wereld aan te maken: uranium 235!  De alchemistenformules zullen Stomp in staat stellen zich te verrijken met uranium van 90 % in 'n paar uur, daar waar het geleerden jaren en handenvol geld kost.  Ik ben niet zeker van de plaats waar Stomp z'n natuurlijk uranium vandaan zal halen. (…) Ik denk dat het een tropische eiland is ergens in de derde wereld. Hoe dan ook. Stomp wil een behoorlijke voorraad natuurlijk uranium opslaan om er verrijkt uranium van 90 ° van te maken.  Alle landen die kernwapens willen, zullen 'm fortuinen betalen voor zijn  uranium! (…)  
Drie schepen meren voor de kust van het eiland: één Lybiër, één gecharterd door een revolutionaire Zuid-Amerikaanse beweging en één met aan boord Europese terroristen. [En zes maanden later...] De eerste bom valt op de Verenigde Staten, de Zuid-Amerikanen die tevergeefs geprobeerd hebben de Amerikaanse interventies in hun land stop te zetten, vegen Chicago en Los Angeles van de kaart. Het antwoord van de Verenigde Staten is verschrikkelijk. Op het hoogtepunt van het conflict ziet Lybië de kans schoon om het Midden-Oosten binnen te vallen…
Na amper een week loopt het conflict helemaal uit de hand. De grootmachten die zich veilig waanden in hun wederzijdse afschrikkingspolitiek kunnen de escalatie, ontketend door de extremisten, niet tegenhouden. De terroristen doen ook hun duit in het zakje en na twee weken is de aarde een woestenij. Baard komt om in de vernietiging van Amsterdam…
(…) [Stomp] stelt zich tevreden met de leveringen van verrijkt uranium. Hij is de grote overwinnaar van deze oorlog. (…) Op dit punt is mijn droom overduidelijk: over enkele maanden is Stomp de onbetwiste heerser over onze planeet. (…) "
 

Aldus Gina Felicita (op de afbeelding hierboven de tweede van rechts) op pagina 3 (albumpagina 4) t/m 5 (6) van
Stomp 235, album 33 uit de reeks Baard en Kale, Will(y Maltaite) ( tekeningen, S(tephen) Desberg (scenario), Dupuis, 1985

Naast de familie Jubal woonde Boris van der Elst met z'n moeder. Boris was van mijn leeftijd. Hij zat op de lagere school naast die waar ik op zat. Die van mij (van òns, want m'n broer zat er ook op) was gereformeerd, die van Boris katholiek.
Op de katholieke school kregen de kinderen het tijdschrift Okki en – de oudere kinderen – de Taptoe. Wij kregen dat niet. En een musical in de zesde heb ik ook niet gehad! Arme gereformeerden…

Boris' ouders waren gescheiden. Af en toe kwam een mysterieuze man langs, die Boris vader was. Hij had iets charismatisch, al kende ik dat woord waarschijnlijk nog niet. Af en toe ook zag ik Boris' broers Bas en Ron, die niet (meer) bij ons in de flat woonden . Eén van hen had een vriendin, die Carla heette.

Boris' moeder en mijn moeder zijn ooit naar het treinongeluk wezen kijken, dat in 1976 bij Schiedam plaats vond. Gearmd kwamen ze weer bij de flat. Boris' moeder – mevrouw Tast – was niet mysterieus of charismatisch. Misschien dat het daarom niets was geworden met haar man. Of zouden ook twee charismatische mensen het niet met elkaar uit kunnen houden?

Als Boris' vader nu nog leeft is hij in de tachtig. Hij zit in de conversatiezaal van een verpleeghuis en de meisjes, die daar werken voelen hoe zijn blik hen volgt. Nee, meneer van der Elst is nog lang niet uitgeblust!

Mevrouw Tast woont alleen. Eenzame mannen van honderd lopen langs haar deur en weten: "Daar woont een mooie, stille vrouw." Mevrouw Tast kijkt naar "The bold" en drinkt een cognacje. Dadelijk zal één van haar zoons langskomen op de motor en met haar bladeren in één van de oude fotoboeken.

Misschien sta ik ook wel op één van die foto's.